سرویس خبری ایران من: در شرایط حساس کنونی منطقه و پس از تنشهای اخیر بین ایران و اسرائیل، تحلیل دقیق وضعیت امنیتی و سیاست خارجی کشور اهمیت ویژهای یافته است. نظرات مقامات مسئول درباره آینده روابط منطقهای و احتمال تکرار حملات نظامی نیازمند بررسی و نقد علمی است.
تحلیل سیاست خارجی وزیر امور خارجه
آقای عراقچی، وزیر امور خارجه، گفته است که با توجه به چهل سال تجربهاش در سیاست خارجی اعتقاد دارد که حملات اسرائیل به کشورمان تکرار نخواهد شد. البته همانگونه که در ادامه توصیح خواهم داد وضعیت خطیرتر از آن است که وقت را به خردهگیری از یکدیگر بگذرانیم. در عینحال چنین تحلیلی بیانش بیسیاستی و اصلش اشتباه است.
ایرادهای تحلیل دیپلماتیک و استراتژی اسرائیل
بیسیاستیاست، چون در صورت اشتباه از کار در آمدن اعتماد به دستگاه دیپلماسی کشور آشکارا آسیب میبیند، بدون آنکه ضرورتی یا دستاورد ارزشمندی در ارائه این تخمین وجود داشته باشد. و این تحلیل درست نیست. بعد از هفت اکتبر سیاست اسرائیل آن بود که امنیت خود را از طریق بمباران اراده مردم منطقه برای پنجاه سال بعدی تضمین کند. یعنی فضائی به وجود بیاورد که اگر تا نیم قرن دیگر یحیی سنوار جدیدی متولد شد مادر و پدرش با یادآوری انچه در این دو سال گذشت، از جمله انچه اینک در غزه جریان دارد، خود او را زنده به گور کنند. و بدون نعیین تکلیف جمهوری اسلامی، از چنین طرحی فقط هزینه باقی میماند.
آسیبپذیریهای امنیتی و تهدیدهای موجود
بله، ما موشکهایی داشتیم که در دور قبلی دشمن نتوانست آنها را خنثی کند. اما فقط موشک داریم. بالاخره اطلاعات این تجهیزات در دست کسانی است. مثل اطلاع از محل استقرار فرماندهانی که در جنگ دوازده روزه شهید شدند، یا زمان و مکان تشکیل شورای عالی امنیت ملی در کوههای اطراف تهران. من مطمئن نیستم که اسرائیل برای کسب آن اخبار یک میلیون دلار خرج کرده باشد، اما مطمئنم که برای دادههای منجر به حذف توانائی موشکیمان، این تنها عامل بازدارنده از اقدام نظامی مجدد خود، حاضر است یکمیلیارد دلار خرج کند. و روزی که از این بابت مطمئن شود هیچکس، نه آمریکا، نه اروپا، نه کشورهای منطقه، نخواهند توانست این حمله دوباره را حتی یک ساعت به تاخیر بیندازد.
ضرورت تنوع قدرت و بازگشت به مردم
وقت خوابیدن و خواب دیدن نیست.این ثانیهها که دارد میگذرد باید صرف تنوع بخشیدن به قدرت کشور شود. و نزدیکترین و کارسازترین چاره بازگشت به مردم است. اگرچه نشانهای از آن به چشم نمیخورد.
