سرویس خبری ایران من: موضوع اعدام زنان در ایران یکی از مسائل حساس و مهم حقوق بشری است که تحولات قابل توجهی از دوره قبل از انقلاب تا کنون داشته است. این مطلب به بررسی تاریخی این موضوع و تغییرات آن پرداخته است.
وضعیت قبل از انقلاب ۱۳۵۷
در ایران قبل از انقلاب ۱۳۵۷ زن زندانی سیاسی یا امنیتی اعدامی نداشتیم. زندان و شکنجه و تبعید وجود داشته اما اعدام نه. جالب آنکه کلا اعدام زنان تنها یک بار اتفاق افتاده است. خیلی جستجو کردم که چند اسم زن اعدامی پیدا کنم اما پیدا نشد. در جستجوها به این نتیجه رسیدم از زمان انقلاب مشروطه (۱۲۸۵) تا انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ تنها نام یک زن اعدامی وجود دارد و آن «ایران شریفی نیا»به جرم قتل دو دختر ۵ و ۱۰ ساله در تیرماه ۱۳۵۱ در زندان قصر تهران اتفاق افتاده است.
نقش روحانیون در حمایت از زنان
در خاطرات یکی از زنان زندانی کمونیست و چریک قبل از انقلاب را میخواندم که در زندان با یک زن بیسواد و عوام همبند بوده و این زن بیسواد گفته بود که «از آخوندا میترسند و آخوندا نمیگذارند زنها اعدام شوند،»
تغییرات پس از انقلاب اسلامی
به این ترتیب به هر دلیلی که بوده قبل از انقلاب، در آن ۷۲ سال از مشروطه تا سال ۱۳۵۷ غیر از تک مورد ذکر شده، زن اعدامی نداشتیم. اما بعد از انقلاب و زمانه حاکمیت روحانیون و اجرای قوانین دینی تعداد اعدام زنان، چه سیاسی- امنیتی و چه غیر سیاسی بشدت افزایش یافته است آنقدر زیاد که آمار آن از دست مطلعان امور خارج شده است.
مورد معاصر و پیشنهادات
قبل از انقلاب چندین و چند سازمان چریکی با مشی مسلحانه علیه حکومت پهلوی فعالیت میکردند و زنان بسیاری عضو این گروهها بودند اما هیچ زن دستگیر شده اعدامی سراغ نداریم. ظاهراً در ذهن جامعه و یا در ذهن امثال آن زن عوام زندانی، قبل از انقلاب، زمانی که روحانیون خارج از حکومت بودند بیشتر از زنان حمایت میکردند تا زمانی که خودشان قدرت را در دست گرفتند و در رأس امور نشستند!
این روزها خبر از اعدام یک زن در صدر اخبار است. در خبرها آمده که حکم اعدام خانم شریفه محمدی به جرم سیاسی و امنیتی در شعبه ۳۹ دیوان عالی کشور تایید شده، امیدواریم به هر نحو که شده از اعدام این زن جلوگیری شود. همچنین پیشنهاد می شود حداقل در امور سیاسی به جای اعدام مجازات جایگزین اعمال شود. در دنیای مدرن تجربه اغلب کشورهای توسعه یافته نشان میدهد اعدام راه حل مناسبی برای کاهش جرایم و حل مشکلات نیست.
