سرویس خبری ایران من: در دوران حساسی که ایالات متحده با تنشهای خاورمیانهای مواجه است، بحث بر سر محدودیت اختیارات جنگی رئیسجمهوری آمریکا به یکی از مهمترین مسائل سیاسی این کشور تبدیل شده است. حمله اخیر واشنگتن به تاسیسات هستهای ایران، موجی از انتقادات دوحزبی در کنگره به راه انداخته که نشاندهنده نگرانیهای عمیق از قدرت نامحدود اجرایی است.
انتقادات دوحزبی از حمله به ایران
به گزارش ایران من، پس از حمله واشنگتن به تاسیسات هستهای ایران، انتقادهای کوتاه اما قابل توجهی از سوی برخی اعضای کنگره مطرح شد که قانونی و عقلانی بودن این تهاجم را زیر سوال بردند.
قانونگذاران از طیفهای مختلف، از ترقی خواهانی همچون رو خانا گرفته تا دموکراتهای میانهرو مانند سناتور تیم کین و حتی جمهوریخواهانی از جمله سناتور رند پال و نماینده مارجوری تیلور گرین از چهرههای شناخته شده جنبش ماگا (Make America Great Again) همگی نگرانیهایی را در مورد اختیارات جنگی نامحدود رئیسجمهوری ایالات متحده و چشم انداز یک جنگ همیشگی دیگر در خاورمیانه مطرح کردند.
چالشهای قانونگذاری برای کنترل قدرت اجرایی
هرچند ترامپ از این اقدام خود دفاع کرد، اما به دلیل تداوم تهدیدها از هر دو سو، کنگره اکنون در برههای حساس قرار دارد و باید به سرعت برای اعمال مجدد اقتدار قانون اساسی خود بر اختیارات جنگی، چه در کوتاه مدت و چه در بلندمدت، دست بکار شود.
کنگره چگونه میتواند این کار را انجام دهد؟
بنا بر دیدگاه نویسنده این مطلب، مستقیمترین و مهمترین راه برای مهار رئیسجمهوری آمریکا از طریق قانونگذاری است. هرچند تصویب چنین لایحه ای با وجود اکثریت جمهوری خواه در هر دو مجلس بعید است و حتی اگر تصویب هم شود، ترامپ بی تردید آن را وتو خواهد کرد و لغو این وتو نیز به اکثریت دو سوم در هر دو مجلس نیاز دارد که باز هم چشم اندازی به مراتب بعیدتر پدیدار می شود.
راهکارهای عملی برای ائتلاف دوحزبی
براساس این گزارش، یک مسیر عملیتر برای برون رفت از این وضعیت، میتواند تشکیل یک ائتلاف دو حزبی متشکل از ترقیخواهان، آزادیخواهان و اعضای ناراضی جنبش ماگا باشد. این ائتلاف میتواند دو مسیر اصلاحی را دنبال کند؛ شامل ۱. تمرکز بر اقدام فوری و کوتاهمدت و ۲. محور قراردادن تغییرات ساختاری بلندمدت.
مطابق تحلیل نویسنده این گزارش، کنگره باید در کوتاه مدت جلسات استماع عمومی در مورد حمله اخیر به ایران برگزار کند و بحث و تایید کنگره قبل از هرگونه اقدام نظامی دیگر را خواستار شود.
در درازمدت هم کنگره باید با فرسایش سیستماتیک اختیارات جنگی خود مقابله کند. یک گام مهم در این مسیر، ایجاد یک کمیته مشترک دائمی در مورد بررسی اختیارات جنگی [رئیس جمهوری آمریکا] است و حتی وضعیت نیروی نظامی را به صورت مستقیم به قدرت مالی کنگره گره بزند.
براساس استدلال نویسنده، کنگره با تنظیم دوباره وضعیت نیروهای ایالات متحده و کاهش حضور آنها در خارج از کشور و تغییر توازن تلاشها به سوی بازیگران منطقهای قابلتر، باعث میشود که رئیسجمهوری دیگر نتواند به صورت یکجانبه پای آمریکا را به نبردهای خارجی باز کند و در صورت تمایل تنها با مجوز کنگره قادر به ورود به هرگونه درگیری خواهد بود.
این گزارش بار دیگر تاکید میکند که کنگره باید همین حالا وارد عمل شود، پیش از آنکه یک حمله غیرمجاز دیگر زمینهساز جنگی گستردهتر شود و تعادل قانونی قدرتها را بیش از پیش تضعیف کند.
نویسنده خاطرنشان کرده است: این لحظه فقط مربوط به ایران نیست؛ بلکه درباره آن است که آیا آمریکا همچنان یک نظام جمهوری باقی میماند؛ کشوری که تصمیمات جنگ و صلح بدست نمایندگان کنگره ان گرفته می شود نه یک فرد.
در پایان این تحلیل همچنین هشدار داده شده است که چنانچه قانون گذاران نتوانند بار دیگر اختیارات خود را تثبیت سازند، خطر ایجاد یک الگوی خطرناک «جنگ بیپایان» وجود دارد که به یک عادت اجرایی، نه انتخابی دموکراتیک تبدیل شود.
