سرویس خبری ایران من: در شرایطی که ایران با چالشهای پیچیده داخلی و خارجی روبهروست، انتخاب مسیر صحیح برای آینده کشور اهمیت حیاتی یافته است. این نوشتار از دل زندان اوین، تحلیلی است از وضعیت کنونی و راهکارهای پیشنهادی برای عبور از بحرانهای فراروی ملت ایران.
وضعیت بحرانی کنونی ایران
به گزارش ایران من، شکستهای سنگین منطقهای، افزایش مستمر قیمت کالاها، بازگشت قطعنامههای شورای امنیت و الزامیشدن مجدد تحریمها برای همه دولتها و تهدیدهای رژیم اسرائیل، ایران را که از بحرانهای متعدد در عذاب است، به وضعیت “نه جنگ، نه صلح” کشانده که ضد تولید است و به رکود و بیکاری گسترده کنونی دامن میزند. در شرایطی که حاکمیت قادر به ترسیم افق روشنی نیست و یاس و استیصال فراگیر شده، آقای خامنهای که اغلب پیشبینیهای استراتژیکش اشتباه از آب درآمده، تنها دو راه پیش رو دارد.
دو راه پیشِ روی رهبری
اول: استمرار سیاستهای غلطی که فقر و جنگ و تحریم را برای ملت به ارمغان آورده است، با استبداد بیشتر، نظامیگری بیشتر و طلبکاری بیشتر. مسیری که فرجامش جز بیدولتی و هرجومرج نیست.
دوم: پذیرش خطاها، ناکامیها و ناکارآمدیها و دست استمداد به سوی مردم دراز کردن است با تجدیدنظر اساسی در هر سهزمینه ساختاری، سیاستی و مدیریتی.
نشانههای انتخاب مسیر اول
اعدامهای غیرقانونی، عجولانه و مشکوک و احضار فعالان سیاسی قانونگرا و خشونتپرهیز ازیکسو و تاکید بر پایان دیپلماسی و ضرورت ساخت سلاح هستهای، آنهم در شرایطی که فردو، نطنز و اراک بمباران شدهاند ازسویدیگر، نشانگر آن است که گرایش رهبر و منصوبانش به طرف گزینه اول است.
به نظر من منظور رهبر از لزوم مقابله با “برهمزنندگان امنیت روانی جامعه”، ایجاد تنگناها و محدودیتهای جدید برای منتقدان است. به زبان و تعبیر بازجوها، رهبر “کد” تازهای برای بگیروببندها و اعدامها به ایشان داده است. امیدوارم سکوت ۱۲ روزه شهروندان در ایام جنگ، رهبر را دچار توهم نکرده باشد به اینکه میتواند همچنان براساس ایجاد ترس حکم براند و مردم منفعل بمانند.
ضرورت جلوگیری از اشتباه استراتژیک
در هرحال مسئله استراتژیک آن است که اجازه ندهیم آقای خامنهای که با راهبرد “نه جنگ، نه مذاکره” کشور را به حالت تعلیق درآورده، تحریمها را تداوم بخشیده، فرصت و امکان مهار جدی مشکلات را از جامعه گرفته است، مرتکب بزرگترین و شاید آخرین اشتباه خود شود و به نام دفاع از حقوق هستهای، هستی ایران را به مخاطره اندازد و مسیری را بپیماید که ممکن است نه از تاک نشان باقی گذارد و نه از تاکنشان.
بهزودی مستقلاً تحلیلی از اوضاع و احوال میهن، همراه با راههای خروج از مشکلات ارائه خواهم کرد تا با بحث و نقد آن، بتوان به اجماع نظر دست یافت و بحرانها را به سلامت پشت سر گذاشت.
