این متن به نقد شدید سیاست‌های سهمیه‌بندی در ایران می‌پردازد. این سیاست‌ها که به نام عدالت اجرا می‌شوند، در واقع شایسته‌سالاری را از بین برده و به آموزش، اقتصاد و سلامت جامعه آسیب می‌زنند. نویسنده با مقایسه با ورزش حرفه‌ای، لزوم حذف سهمیه‌ها و کمک به توانمندسازی افراد پیش از رقابت را مطرح می‌کند تا کشور از بحران کنونی خارج شود.

رئیس مجلس اعلام کرد بنزین را ۵۰ هزار تومان می‌خریم و ۳ هزار تومان می‌فروشیم که سالانه ۵ میلیارد دلار هزینه دارد. واکنش سریع و اصلاحیه فوری نشان از ترس عمیق از تکرار حوادث ۹۸ دارد. نویسنده معتقد است آزادسازی قیمت انرژی و توزیع مابه‌التفاوت بین مردم راه‌حل است اما ترس، جهل و رانت مانع اصلاحات است.

رییس نظام پزشکی: افزایش ظرفیت پذیرش پزشکی در ۳ سال اخیر به اندازه ۴۲ سال گذشته، بدون ایجاد زیرساخت لازم، خیانت به کیفیت آموزش و بازی با جان مردم است. ۳۰٪ ظرفیت دستیاری تخصصی خالی مانده اما ظرفیت پزشکی عمومی افزایش یافته. این تصمیم غیرعقلانی، خودویرانگری آگاهانه نظام سلامت است.

متن به فقدان راهبرد ایران در تحولات فناوری اشاره دارد. نویسنده با مقایسه تاریخی اقتصاد جوامع نشان می‌دهد اطلاعات و هوش مصنوعی محور اصلی قدرت آینده هستند. او معتقد است به جای مقاومت و کنترل فضای مجازی باید محدودیت‌ها برداشته شود.

بحران کاهش باروری در ایران نتیجه فقر طبقه متوسط است. تحریم‌ها باعث کاهش ۱۰ درصدی متولدان شدند. ۸۷ درصد خانواده‌ها نگران آینده فرزندان هستند. قوانین موجود ناکارآمدند و وضعیت را بدتر کرده‌اند. سیاست جدید پرداخت ۴۸ میلیون تومان فاقد توجیه است.

عباس عبدی معتقد است اجرای علنی اعدام اثر بازدارندگی ندارد و بیشتر برای ارعاب است. جامعه مدرن نسبت به خشونت تحول کرده و این مجازات آثار منفی دارد. مطالعات نیز عدم تأثیر بازدارندگی را تایید می‌کنند و مشروعیت حکومت‌ها از طریق عدالت تامین می‌شود نه اعدام.

عباس عبدی عملکرد عراقچی را نقد کرد؛ فقدان ابتکار، اظهارات غیردیپلماتیک، عدم رعایت مرزهای نهادی و فقدان رویکرد راهبردی. وی ادعای مخالفت مردم با مذاکره را رد و پیشنهاد استفاده از صالحی داد.

شعار وفاق پزشکیان با تناقض میان وفاق درون‌ساختاری، مردمی و بین‌المللی مواجه است. یک‌سال تجربه نشان‌دهنده عقب‌گرد این سیاست است. راه‌حل نهایی فقط از طریق مقام رهبری امکان‌پذیر است. بدون اقدام فوری شکست محتوم خواهد بود.