مخالفت هویتی که بر پایه خشم و تقابل شکل می‌گیرد، ساختار قدرت مستقر را بازتولید می‌کند و به ستیز و سرکوب می‌انجامد. تاریخ نشان داده که این رویکرد به استبدادی جدید منجر می‌شود. راهکار، تغییر نگاه و شیوه حکمرانی است، نه صرفاً جایگزینی قدرت.

این متن به پیامدهای مخرب غرق شدن در اخبار منفی، به‌ویژه در میان میانسالان و سالمندان، می‌پردازد. نویسنده فقدان گفتار سازنده و رویکرد تقابلی در عرصه سیاسی ایران را نقد می‌کند که به ناامیدی، انزوا، کاهش سرمایه اجتماعی و مشارکت عمومی منجر شده است. او بر ضرورت ارائه ایده‌ها و راهکارهای عملی برای بهبود وضعیت تاکید دارد و خواستار پرهیز از "سیاست زرگری" است.

فیلم عروسی شمخانی ابهام در منبع ثروت مسئولان، تعارض منافع، ریاکاری در شعارها، عدم درک دنیای دیجیتال و شکاف نسلی را آشکار کرد. حکومت باید به جای انکار، صادقانه تحولات اجتماعی را بپذیرد و به سوی شفافیت حرکت کند تا اعتماد عمومی حفظ شود و شکاف با مردم عمیق‌تر نشود.