
از «بحران در اصلاحات» تا «اصلاحات در بحران»
ایران در طول تاریخ معاصر به جای اصلاحات تدریجی، عمدتاً در بستر بحران تغییر کرده است. فقدان مشورت جمعی، تصمیمگیری فردمحور و عدم وجود مکانیسمهای خوداصلاحی از موانع اصلی توسعه پایدار هستند. برای شکستن این چرخه معیوب، نیاز به نهادینهکردن اصلاحات درونی دارد






